Rzemiosło jest największą szkołą zawodu w Polsce. Zakłady rzemieślnicze prowadzą, za pośrednictwem cechu, nabór młodzieży do nauki w najpopularniejszych zawodach na rynku pracy. Kształcenie w zakładach rzemieślniczych odbywa się po podpisaniu ze szkolącym mistrzem umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego. Nauczanie zawodu może prowadzić właściciel zakładu rzemieślniczego lub wyznaczony przez niego pracownik. Osoba taka powinna legitymować się co najmniej tytułem mistrzowskim w zawodzie oraz przygotowaniem pedagogicznym. Umowa podpisywana jest przez pracodawcę – właściciela zakładu rzemieślniczego oraz ucznia – młodocianego pracownika, a także przez jego opiekuna prawnego. Umowy zawierane są w okresach przyjmowania kandydatów do szkół ponadgimnazjalnych lub w innych terminach, jeżeli młody człowiek dokształca się w systemie pozaszkolnym (np. kursowym). Ponadto młodociany uczeń musi mieć ukończone gimnazjum, wiek 16-18 lat oraz potwierdzoną przez lekarza medycyny pracy zdolność do pracy w wybranym zawodzie.
Rzemieślniczy system szkolenia wyróżnia się odwróceniem relacji ponoszenia kosztów zdobywania wiedzy. To nie uczeń płaci za naukę, a mistrz szkolący płaci wynagrodzenie za pracę.
Młodociany w okresie nauki otrzymuje miesięczne wynagrodzenie w wysokości:
- w I roku nauki nie mniej niż 4 %
- w II roku nauki nie mniej niż 5 %
-w III roku nauki nie mniej niż 6 %
przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w poprzednim kwartale (ogłoszonego w komunikacie Prezesa GUS opublikowanym w Dzienniku Urzędowym RP Monitor Polski).
Są to stawki minimalne, co oznacza, że pracodawca może ustalić wynagrodzenie wyższe. Ponadto mistrz szkolący ponosi koszty:
-egzaminu czeladniczego zdawanego przez ucznia w pierwszym wyznaczonym terminie
-przewidzianych prawem badań lekarskich.
Umiejętności praktyczne i teoretyczne zdobyte podczas nauki zawodu potwierdzane są egzaminem czeladniczym.